***
PHGH http://oloimazi.blogspot.com/2019/
ΟΛΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΕΙΝΑΙ
***
ΣΆΒΒΑΤΟ, ΜΑΡΤΊΟΥ 30, 2019
***
ΚΥΡΙΑΚΉ, ΑΠΡΙΛΊΟΥ 22, 2018
Περάστε κόσμε, να μάθετε τον Ποιητή της εποχής μας! Γιάννη Τσίγκρα τον ελέγανε... κι ήταν απ' τον Βόλο.
ΕΝΔΥΜΙΩΝ,
***
ΔΕΥΤΈΡΑ, ΜΑΡΤΊΟΥ 29, 2010
Επαναλειτουργία της γωνιάς του πόνου
Ήταν μια κρυφή γωνιά που ο καφές πίνονταν πικρός...
Υπήρξαν δυστυχώς, κι άλλοι πικροί καφέδες (έτσι είναι η ζωή)αλλά είναι διασκορπισμένοι σε πολλές και διάφορες γωνιές. (φανερές)
Τώρα, με αφορμή ένα αληθινό Καφενείο, είπα να το ζωντανέψω...
Να πίνονται εδώ, μόνο οι πικροί καφέδες... φανερά πια...
Έτσι τους πρέπει...
Εύχομαι με την ψυχή μου, να μην υπάρξει νέο υλικό γι' αυτό το μπλογκ!
Να τελειώσει μόνο με την απρόσμενη "Φυγή" του Νίκου!
***
ΠΈΜΠΤΗ, ΑΥΓΟΎΣΤΟΥ 16, 2007
Σκληρό!
Να μη σου δώσει ο Θεός, όσα μπορείς ν' αντέξεις!
http://natela-veria-gr.blogspot.com/
ΑΡΙΘΜΟΣ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥEUROBANK 0026. 0077. 17. 0200420177
ΔΕΥΤΈΡΑ, ΑΥΓΟΎΣΤΟΥ 13, 2007
Μια ζουή μαζί!
"Μη λες τέτοια γιαγιά! Ο παππούς θα γίνει καλά! Δεν έχει τίποτα! Τον έκοψαν λίγο οι ζέστες, μα το φθινόπωρο θα είναι μια χαρά!", της είπα, ενώ μέσα μου ξέρω καλά πως ο παππούς δεν πάει καθόλου καλά...
ΚΥΡΙΑΚΉ, ΑΥΓΟΎΣΤΟΥ 12, 2007
ΟΥΡΛΙΑΞΙ!
Μουρφιά...! Κρίμα, κρίμα!
Να λες, σ'κώστε τουν όρθιουν να περπατήσ!" έλεγε η γιαγιά και χτυπιόταν με χέρια και με πόδια.
Ρώταγα, γιατί και πως και άκουγα και φανταζόμουν...
"34 χρονών παλικάρ'! Χαράμ'σι τ' ζωή τ'! Πήγε κι κριμάσ'κι...
Τίπουτα δε κατάλαβι η μάνα τ'!
Έπριπι να καταλάβ'!
Ήρθι απ' τ'ν Αθήνα για δυο μέρες κι είπι θα φύγ' γρήγουρα...
Που να φανταστεί η μάνα τ' ότι θα φύγ' για πάντα;
Έπρεπε όμως να καταλάβ'!
Όλη μέρα την ρώταγι, μ' αγαπάς μάνα;
Σ' αγαπάου πιδάκι, μ' έλιγι αυτήν!
Μα, έχ'ς 4 πιδιά, έλιγι αυτός.
Τι σημασία έχ'; έλιγι η μάνα τ'. Ούλα σας αγαπάω!
Ναι, αλλά δεν ήρθι η αδελφή μ' να τη δω, ούτι τον αδιλφό μ' τον αφήσαν να ρθει... έλιγι αυτός.
Αύριου πιδάκι μ' θα ρθει η αδερφή σ'. Πάει δυο μέρες να ξεσκάσ' κι αυτή, διακοπές!
Δεν πρόλαβι να τσ' δει ζωντανός. Στ'ν κηδεία τσ' είδι!
Φέραν τον αδιλφό τ' με τσ' αλ'σίδις... Να μη τ' λύνουν τα χέρια να αγκαλιάσ' τον αδερφό τ' ! Δράμα κουρτσάκι μ' ! Δράμα! Δεν άντιξα... Έφυγα νουρίτερα... Να φουνάζ' η μάνα τσ' αστυνόμ', δέκα τον φύλαγαν μη τσ' τους σκάσ',
Σας παρακαλώ! Λ'πηθείτι μι! Ένα το βάζου στου χώμα κι ένα μ' του βάλατι φυλακή! Βγάλτι τσ' αλσίδες! Να τ' αγκαλιάσου! Να χιριτήσ' τον αδερφό τ'!
Δράμα σι λέω!
Δεν τον λύσαν. Μαζί με τον αστυνόμου σκίψαν πάνου τ'!
Έρμ' μάνα...
Πού να ξέρ; Είπε θα πάει να τοιμάσ' μια σαλάτα κι αυτός αργούσι. Πιρίμινι, τουν φώναξι, τίποτα! Έψαξι να τουν βρει, είδε που είχι μπει νουρίτερα, πήγι...
Ήταν σκουτάδια! Σκόνταψι σε κάτ' πουδάρια. Πλάκα μι κάν'ς γιεμ; τουν ρώτ'σι...
Που να πάρ' απάντησ';
Σκύβ' γιατί δεν είχι φως, να δει αν τα πουδάρια ακουμπούσαν κάτ' ή κρέμουνταν ....
και τότι....
ΟΥΡΛΙΑΞΙ!!!!!!
ξισήκουσι του χωριό!"
...............
ΠΑΡΑΣΚΕΥΉ, ΙΟΥΝΊΟΥ 01, 2007
Ιατρική αμέλεια σκότωσε την Αμαλία
«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.» (σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)
«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»
(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)
Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει.
Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της.
Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.
Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες.
Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της.
Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.
Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007.
Ήταν μόλις 30 ετών.
Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο.
Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Όρκο του Ιπποκράτη.
Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.
«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις.
Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»
(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)
Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:
«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»
Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα.
Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:
* ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ
* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ
* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ
* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.
* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.
* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.
Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων (Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").
ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ
ΣΆΒΒΑΤΟ, ΑΠΡΙΛΊΟΥ 28, 2007
Χόρευε τόσο όμορφα!
Είδε την Λίτσα της να χορεύει και να κρατά στην αγκαλιά της πολλά κίτρινα λουλούδια.
Κανονικά θα έπρεπε να το απολαύσει αυτό το όνειρο, μα εκείνη πετάχτηκε όρθια, τρομαγμένη.
Έτρεξε να δει αν η Λίτσα της χορεύει και στην πραγματικότητα.....
Βρήκε την Λίτσα της που χόρευε τον τελευταίο χορό της ζωής της, όχι με τα πόδια, εκείνα ποτέ δεν περπάτησαν, αλλά με κείνες τις βαριές ανάσες, πριν την τελευταία παράσταση...
Δεν "χειροκρότησε", μόνο φώναξε με όση φωνή μπορούσε να βγει από μέσα της.
Την ανασήκωσε, της έδωσε νερό και τότε η Λίτσα, κοιτάζοντάς την βαθιά στα μάτια, σαν να της έλεγε "ευχαριστώ", έκλεισε τα βλέφαρά της σε ένα βαθύ και μόνιμο ύπνο.
Πόσα της είπε αυτή η ματιά; Πόσα;
Αμέτρητα ευχαριστώ για αυτά τα 21 χρόνια που αφιέρωσε η μαμά της και όλη η οικογένεια στην φροντίδα της...
Εκ γεννετείς εγκεφαλική παράλυση. Τετραπληγία.
Έφυγε πάνω σε κρίση με τον πυρετό μιας ίωσης με πνευμονικό οίδημα.
Η μαμά της μου περιέγραφε το όνειρό της...
Λύγισα.
Ένας τοίχος μας χώριζε.
Μου λείπουν οι άναρθρες κραυγές της μέρα και νύχτα.
Μου λείπουν τα παιδικά τραγούδια που άκουγα κι εγώ:
"Χαρωπά τα δυο μου χέρια τα χτυπώ..."
Καλό ταξίδι, Λίτσα!
Η ζωή που ποτέ δεν έζησες εδώ, ας είναι καλύτερη εκεί!
ΤΡΊΤΗ, ΜΑΡΤΊΟΥ 13, 2007
Βαθιά προσευχή
Είναι αυτός ο φόβος για το απρόοπτο που σε σφίγγει και δεν μπορείς να αναπνεύσεις κανονικά.
Είναι αυτή η αλλιώτικη προσευχή που βγαίνει από πολύ βαθιά και ζητάει από Κείνον:
ΝΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΕΧΕΙ! ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΟΝΤΑ ΤΗΣ!
Είναι εκείνο το τηλέφωνο που το κοιτάς και σε λίγες ώρες πρέπει να το σηκώσεις, για να μάθεις, αυτό που ποθεί η ψυχή σου:
"ότι όλα πήγαν καλά!"
Είναι από κείνες τις δύσκολες ώρες που μέχρι να περάσουν σου φαίνονται χρόνια.
Είναι από κείνες τις ώρες που μια φίλη βρίσκεται στο χειρουργείο και συ χιλιόμετρα μακριά της.
Είναι που....
ΠΈΜΠΤΗ, ΜΑΡΤΊΟΥ 08, 2007
Καταραμένε καρκίνε!
Τηλεφώνησα αμέσως και συναντηθήκαμε στα κρυφά για να τα πούμε.
Μη μας ακούσει εκείνη.
Ο άντρας μου άκουγε στενοχωρημένος.
Εγώ ρωτούσα με αγωνία να μάθω.
Ο Σπύρος απαντούσε σε όλα.
Στα όρθια.
Εκεί στην είσοδο του μάρκετ.
Τρεις μας.
Κάτι του έδωσα....
Της τηλεφώνησα μετά από το σπίτι.
Χαρούμενη ήταν.
Δεν ξέρει.
"Αφού δεν μου αφαίρεσαν το στήθος είμαι καλά", μου είπε.
Οι εξετάσεις βγήκαν τώρα.
Ο καρκίνος έχει μεταφερθεί στους λεμφαδένες και είναι όλες θετικές.
Θα αρχίσει χημειοθεραπείες.
Καταραμένε καρκίνε!
Φταίει. Ένα χρόνο έβλεπε και το αμελούσε.
Προταιρεότητα οι υποχρεώσεις.
ΛΑΘΟΣ!
ΜΕΓΑ!
ΚΥΡΙΑΚΉ, ΦΕΒΡΟΥΑΡΊΟΥ 25, 2007
ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΜΙΑ ΖΩΗ!
ΜΙΑ ΖΩΗ ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ
Χθες Ψυχοσάββατο διάβασα αυτά τα λόγια, πάνω στον σταυρό ενός μνήματος.
Αυτά τα λόγια μου καρφώθηκαν στο μυαλό.
Δεν μπορώ να τα ξεχάσω.
Μου έμειναν.
Ψάχνω τις έννοιες.
Είναι τόσο βαθιές!
Όλοι εκεί ήμασταν ίδιοι. Γέροι, νέοι, πλούσιοι και φτωχοί.
Οι "χαμένοι" αντάμωναν κάτω στο χώμα.... και ψηλά στον ουρανό.
Κι οι "ζωντανοί", χαμένοι κι αυτοί στην θλίψη, στον πόνο που φέρνει αυτή η απουσία.
Παντού γύρω ο ίδιος πόνος.
Μια στιγμή, μια ζωή!
Μια ζωή, μια στιγμή;
ΣΆΒΒΑΤΟ, ΦΕΒΡΟΥΑΡΊΟΥ 17, 2007
Μάσκες
Ας τις φοράμε μόνο τις Αποκριές για να γλεντάμε κι ας τις πετάξουμε στην άκρη στην καθημερινή μας ζωή!
ΤΡΊΤΗ, ΦΕΒΡΟΥΑΡΊΟΥ 13, 2007
Ψυχασθενής ελεύθερη
"Η κοπέλα δεν έγινε ακόμα καλά. Είναι επικίνδυνη. Πρώτα για τον εαυτό της, μετά για τα παιδιά και για τους γύρω της".
Δεν με άκουσε, ούτε θέλει να το παραδεχτεί.
Ελπίζω η αρρώστεια του νου της να θεραπευθεί.
Η ίδια δεν το καταλαβαίνει, αλλά η οικογένειά της;
Πιστεύει ότι έτσι την βοηθάει.
Εγώ πιστεύω ότι είναι λάθος.
Τόση εμμονή σε ένα θέμα, τόση κακία για έναν άνθρωπο, μόνο ένας άρρωστος μπορεί να έχει.
Διαφορετικά αδιαφορεί και φεύγει.
Της μίλησα μια, πέντε, δέκα. Της είπα να βοηθήσει κι εκείνη τον εαυτό της. Έδειχνε να με καταλαβαίνει, μα οι επόμενες κινήσεις της ήταν περισσότερο τρελές.
Με μια τρελή δεν μπορώ να συνεννοηθώ, ούτε να βοηθήσω πια.
Του είπα: "Είσαι υπεύθυνος για την υπογραφή που έβαλες... Άτυχος είσαι πολύ. Καλύτερα να να είχε καρκίνο και γερό το μυαλό. Τώρα, τουλάχιστον πρόσεχε! Εκείνη δεν υποφέρει γιατί δεν καταλαβαίνει τι λέει και τι κάνει γι' αυτό και είναι επικίνδυνη. Σήμερα το πρόλαβες το κακό, την επόμενη φορά ίσως να μην είσαι τόσο τυχερός. Έχεις υποχρέωση να προλάβεις και να φροντίσεις για την σωστή θεραπεία της".
Τα είπα κι έφυγα.
***
ΚΥΡΙΑΚΉ, ΔΕΚΕΜΒΡΊΟΥ 17, 2006
Μια στάση εδώ (Μητροπάνος)
Να βγω στο δρόμο να χορέψω ένα ζεμπέκικο.
Θα κάνω στάση στη διπλή γραμμή του δρόμου.
Πόσο κοστίζει μια παράβαση του νόμου;
Να σταματήσω θέλω την κυκλοφορία.
Για να φωνάξω ότι πρόδωσες την πιο όμορφη ιστορία.
Με δυο ξεσπάσματα, να ξεχαστούνε της ζωής μας τα ξεσπάσματα.
Να με αντικρύζεις, τάχα πως με υποστηρίζεις.
Είναι το αγαπημένο μου και το άκουσα απόψε στην ΝΕΤ, στο αφιέρωμα του Μάριου Τόκα.
ΚΥΡΙΑΚΉ, ΔΕΚΕΜΒΡΊΟΥ 03, 2006
sok two sok
Έπρεπε να πάω κι εκεί.....
Ήταν όλα σκοτεινά και σφίχτηκα...
Πριν χτυπήσω κουδούνι είδα την πόρτα ν' ανοίγει μέσ' τα σκοτάδια.
Ήταν η ίδια, μόνη της.
Έβλεπε τηλεόραση.
Έμεινα πολύ. Είπαμε πολλά.
Πήρα δυνάμεις απ' το χαμόγελό της, την αισιοδοξία της και το θάρρος της.
Απέφευγα να κοιτάζω την μεγάλη διαφορά στην μπλούζα της.
Ένας πολύ μεγάλος λόφος μόνος του. Το δεξί βουνό είχε φύγει....
Είπαμε κι άλλα κι άλλα, ξεχαστήκαμε.
Όλα φυσιολογικά. Και τα κιλά της και τα μαλλιά της και οι περιγραφές της ζωής της τους τελευταίους μήνες, μέχρι.....
Μέχρι που αυθόρμητα μου σήκωσε την μπλούζα να δω!
Πάγωσα. Τρόμαξα. Δεν το φανταζόμουν έτσι. Ήταν φρέσκια και η τομή... Τα ράματα έφταναν μέχρι και την μασχάλη, αφού αφαίρεσε και τους λεμφαδένες.
Μουγκάθηκα για κάποια λεπτά.
Μετά την ρώτησα αν πονάει και κατέβασα το χέρι της απαλά που κράταγε την μπλούζα.
Δεν ήθελα να καταλάβει το σοκ μου. Δεν ήθελα να αλλάξω την ψυχολογία της, που τόσο χαίρομαι, που τουλάχιστον αυτή είναι σε πολύ καλά επίπεδα.
Θεέ μου, δώσε θάρρος στον άνθρωπο ν' αντέχει....
Πάρε τον πόνο και τις αρρώστιες πίσω. Γιατί τις έδωσες; Γιατί;
Δυο σκληρές σκηνές απόψε ο ξυπνητός εφιάλτης μου.
Σαν φλας, σαν αστραπές που αστράφτουν συνέχεια μπροστά μου.
"Δεν έπρεπε να πας σε καμμία", με μάλωσε η κόρη μου. "Ή τουλάχιστον ας πήγαινες στην μία!"
"Εμένα σκέφτεσαι κορίτσι μου; Εγώ έχω το πρόβλημα; Αλίμονο στα κορίτσια...."
"Εσένα σκέφτομαι μαμά μου. Εσύ θα μου λείψεις αν πάθεις κάτι! Να είναι καλά τα κορίτσια, αλλά δεν τα βοηθάς αν πηγαίνεις, κι εφόσον δεν τ΄αντέχεις. Απαιτώ να προσέχεις τον εαυτό σου!" και ύψωσε την φωνή της.
"Τον προσέχω κορίτσι μου! Τον προσέχω! Γι΄αυτό και καθυστέρησα να πάω."
"Ναι! Απ΄την πολύ προσοχή πήγες και στις δυο σήμερα!"
"Μη φοβάσαι κορίτσι μου! Όλα θα πάνε καλά! Κι αν δεν πάνε, εσύ πρέπει να είσαι δυνατή και ψύχραιμη και κυρίως να προσέχεις τον εαυτό σου!"
Θολό φεγγάρι
Άκουγα απ΄το στόμα της λόγια που δεν θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ. Απίστευτα και αταίριαστα με την δική της προσωπικότητα.
Θολά και τα λόγια της.
Να ήταν αλήθεια; Γιατί όχι; Άλλωστε τα γεγονότα, τα πρόσωπα και οι ημερομηνίες ήταν αληθινές. Γιατί όχι και οι αιτίες.
Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου….
Έκπληξη τα όσα άκουσα, σοκ τα όσα είδα και έζησα από κοντά σήμερα.
Σοκ και η εικόνα της, το βλέμμα της, οι κινήσεις της, τα λόγια της.
Αιτία και τα χάπια. Μαζί με την ασθένεια.
«Που να την έβλεπες στο υπόγειο δεμένη!»
Σοκ και μόνο η φανταστική σκηνή.
Βόλτες πάνω κάτω, πέρα δώθε. Μαζί της κι εγώ. Την κρατούσα απ΄ το μπράτσο και έσφιγγα μάτια και ψυχή, να μη λυγίσω.
Να μη προδοθώ ότι δεν τ΄αντέχω.
Να μην καταλάβει ότι θέλω να φύγω. Ότι δεν το μπορώ.
Βόλτες και έξω στον φραγμένο, αλλά πολύ όμορφο κήπο. Αγκαζέ. Πάνω, κάτω, γύρω, γύρω.
Θυμήθηκα μια ταινία με φυλακισμένους (ή τρελλούς;) που περπατούσε ο ένας πίσω απ΄τον άλλον και καθένας έλεγε τα δικά του ή σκεφτόταν.
Διαφορετικό το σκηνικό. Δυο μας αγκαζέ, μόνες μας σε έναν άδειο κήπο γιατί έκανε κρύο. Πάνω κάτω, γύρω γύρω.
Ήθελε να περπατήσει….
Να περπατήσει πολύ.
Και να φύγει.
Εγώ ήθελα μόνο να φύγω. Χωρίς να περπατήσω. Πετώντας αν γινόταν.
Να μη βλέπω.
Μα και τώρα που έφυγα, είμαι εκεί.
Παγωμένη, όπως κι εκεί.
Δυο γυναίκες, νέες, να περπατούν στα χαμένα…..
Και οι δυο χαμένες ήταν.
Άρρωστη η μια.
Ποια απ΄τις δυο άραγε πιο πολύ;
Αν εκείνη η ψυχρή γυναίκα, η αναίσθητη για πολλούς και για πολλά, θόλωσε το μυαλό της από ευαισθησία, όπως λέει, το δικό μου το μυαλό, γιατί δεν θόλωσε ακόμη, αφού όλοι με αποκαλούν υπερευαίσθητη;
Υπήρχε προδιάθεση λένε και βεβαρημένο παρελθόν απ’ τα 18.
Κι εσείς γιατροί, τι κάνετε; Που είναι η θεραπεία σας;
Φοβάμαι το αύριο. Φοβάμαι το «μετά» απ’ το «όταν» βγει. Φοβάμαι το παραπέρα….. και την ασφάλεια των παιδιών της.
Φοβάμαι πολλά.
Αφήσαμε το θολό φεγγάρι στον κήπο μόνο του και την πήγα στο δωμάτιό της. Παντού κάγκελα. Στο παράθυρο η φραγμένη θέα της, μου έσφιξε πιο πολύ την καρδιά.
Δεν μπορούσα να μείνω άλλο. Φεύγοντας τρόμαξα από νέες και νέους ασθενείς που σκοντάφταν πάνω μου. Αν είναι δυνατόν! Τόσο νέοι! Εκεί μέσα;
Λυπόμουν και φοβόμουν.
Φοβόμουν και λυπόμουν.
Γιατί;
ΓΙΑΤΙ;
Όταν απομακρύνθηκα φωτογράφησα πάλι το φεγγάρι.
Θολό και πάλι.
ΣΆΒΒΑΤΟ, ΔΕΚΕΜΒΡΊΟΥ 02, 2006
Πόσα θες;
Το ξέρω Τάκη μου. Το ξέρω. Μου αρκεί που η δική σου συνείδηση ξύπνησε χθες το βράδυ. Πριν αλέκτωρ λαλήσει τρεις... Ήταν μια δύσκολη νύχτα και για τους δυο.
Δεν σου είπα "τόσα δίνω", παρά μόνο, "πόσα θες;" Ήμουν προετοιμασμένη και για περισσότερα.
Δεν απαντούσες. Τα μασούσες. Πάλευες ακόμα...
"Γιατί είσαι στραπατσαρισμένη; Τι έχεις; Δεν θέλω να στεναχωριέσαι για τα λεφτά."
Δικό μου το πρόβλημα. "Πόσα θες; Λεφτά θα πάρεις. Δεν θα πάρεις ψυχή!"
Σε κοίταζα στα μάτια. Βαθιά.
"Να τα χαρτιά μου....... οι αποδείξεις....."
"Δεν θέλω να δω. Δεν θέλω να μάθω. Πόσα θες;"
"Να σου τα δώσω όλα, να φύγεις όσο γίνεται ποιο γρήγορα από μπροστά μου....", σκεφτόμουν, μα δεν το είπα.
Είπα μόνο "Γρήγορα πριν έρθει ο Γιάννης. Δυο μας αρχίσαμε αυτή την συμφωνία, δυο μας και θα την κλείσουμε. Θα πω πως εγώ έκανα λάθος. Θα πω πως εγώ δεν κατάλαβα καλά. Δεν θέλω να τον συγχίσω. Ξέρεις, εκείνος δεν στεναχωριέται. Νευριάζει και με σένα θα νευριάσει πολύ....."
"Κρύψ΄τα, κρύψ΄τα! Μη του πεις τίποτα. Πάρ΄τα πίσω αυτά. Δώσε όσα λες εσύ ότι συμφωνήσαμε και να φύγω γρήγορα πριν έρθει."
"Πόσα θες Τάκη; Όσα θες εσύ θα σου δώσω.... Όσα σου λείπουν.... Εγώ μπορεί να κάνω και λάθος. Δεν μπορεί αν έχεις δίκιο να κάνεις τόσο εύκολα πίσω. Ή με λυπάσαι και μου τα χαρίζεις;"
"Εσύ τι λες; Στα χαρίζω;"
"Δεν ξέρω. Μπορεί. Εγώ δεν μπορώ να τα δεχτώ. Εφόσον κάπου έκανα λάθος και στηρίχτηκα στην προσφορά που εσύ λες "δεν θυμόσουν", δεν θα πεθάνω για τα λεφτά. Γεροί να είμαστε!"
"Εσύ τι λες; Έκανες λάθος;"
"Εσύ θα μου πεις. Έκανα;"
"Όχι βέβαια! Και ντρέπομαι....."
Σε κοίταζα στα μάτια, ενώ τα δικά μου είχαν από ώρα μουσκέψει και δεν σε ρώτησα γιατί ντρέπεσαι. Ήξερα το γιατί. Δεν ήθελα αυτό να το πεις. Δεν ήθελα να εξευτελιστείς μπροστά μου. Δεν ήταν αυτό που ζητούσα.
"Εγώ ντρέπομαι, σε διέκοψα. Δεν έπρεπε να σου πω τίποτα. Έπρεπε να σου δώσω αμέσως αυτά που εσύ ζήτησες. Έτσι τώρα θα με μισείς κι εγώ θέλω να μ΄αγαπάς όπως πρώτα."
"Πρώτα δεν σ΄αγαπούσα όσο τώρα. Εσύ ξαδέρφη γεννήθηκες για να ξυπνάς τις συνειδήσεις των άλλων. Έτσι και τότε στη δουλειά. Χάρηκαν όλοι που σ΄ανάγκασαν να φύγεις. Γελούσαν όταν έφυγες κλαμμένη, μα για καιρό μετά οι συνειδήσεις τους ξύπνησαν, μέχρι που το συζητούσαν και μεταξύ τους. Σκέψου τα βράδια!"
"Ξέρω Τάκη. Τα βράδια είναι που πονάνε... Κάποιοι προχθές με πήραν και τηλέφωνο....."
"Να είσαι καλά ξαδέρφη και γερή! Να προσέχεις τον εαυτό σου....." είπες μεταξύ των άλλων.
"Κι εσύ Τάκη. Σ΄ευχαριστώ!"
"Εγώ σ΄ευχαριστώ ......."
Αγκαλιαστήκαμε, φιλιθήκαμε, ενώ και τα δικά σου μάτια είχαν κοκκινήσει....
Ο χρόνος που σου έδωσα ήταν τελικά για καλό και των δυο μας.
Σ΄ευχαριστώ Θεέ για την λύση. Μακάρι εμάς τους ανθρώπους να μας άκουγες πάντα και να επικρατούσε το δίκιο και το σωστό στην ώρα του, πριν αφήσει σημάδια.
Μα... θα μου πεις, αν δεν γινόταν αυτό, πως θα παίρνατε το μάθημά σας εσείς οι άνθρωποι;
Κι εγώ θα σου πω:
"Και πάλι ευχαριστώ. Όχι για τα λεφτά. Όχι για την δικαίωση, αλλά για την χαρά που ο Τάκης θα μείνει κοντά μου και κυρίως που τώρα μ΄αγαπάει πιο πολύ!
Σ΄ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!!!!!!! ΥΠΑΡΧΕΙΣ ΚΙ ΕΓΩ ΤΟ ΞΕΡΩ ΚΑΛΑ!
"
Καλό ξόδεμα!
O Τάκης ζητάει έξτρα.
"Λάθος!" λέει. "Λάθος συννενόησης". Ισχύει το πρώτο χαρτί κι όχι το δεύτερο της προσφοράς.
Το σκεφτόταν τις τελευταίες μέρες. Κάτι διαισθάνθηκα απ΄τα λόγια του. Λεφτά του λείπουν μαζί με την αξιοπρέπεια. Αυτά θα πάρει. Θα του τα δώσω εγώ και τα δυο.
Θα τα πάρεις κύριε αύριο κιόλας. Μπορούσα και σήμερα, αλλά σου άφησα χρόνο να το σκεφτείς καλύτερα....
Μήπως τώρα κάνεις το λάθος;
Ήθελα να κερδίσω κι εγώ χρόνο, να μην καταλάβεις πόσο με στεναχώρεσες.
Δεν στεναχωρέθηκα για τα λεφτά. Τα λεφτά δεν έχουν ψυχή. Την ψυχή μου πόνεσες που την απογοήτευσες. Την ξεγέλασες καλά, γιατί ήσουν "φίλος" και σε εμπιστεύτηκα.
Αύριο. Αύριο ξημερώνει μια άλλη μέρα. Όχι μη φοβάσαι. Δεν θα σου πω λόγια. Θα σε κοιτάω στα μάτια. Θα ψάξω να βρω την αλήθεια σου. Δεν θα σου πω τίποτα. Όπως και σήμερα δεν είπα. Κρατούσα το ακουστικό και σε άκουγα.
Λεφτά θες. Λεφτά θα σου δώσω. Θα σου δώσω και μπουρμπουάρ. Για να με θυμάσαι.
Να θυμάσαι ότι με έκλεψες κι εγώ σε φίλεψα. Δεν νομίζω να στο έχει κάνει άλλος. Εγώ θα είμαι η εξαίρεση. Για να με θυμάσαι.
Εγώ αύριο θα σε "βγάλω" απ΄τη ζωή μου, την ώρα που θα σε πληρώνω. Εσύ θα θυμάσαι μια ζωή ότι κέρδισες 1500 ευρώ, γιατί πούλησες συγγένεια, φιλία και εργοδότη.
Καθένας ότι ζητάει παίρνει. Θα τα πάρεις Τάκη κι ας μην πρέπει. Χαλάλι σου. Μακάρι να σε κάνουν ευτυχισμένο αυτά.
Μακάρι να καταλάβεις και το νόημα της ζωής, πριν είναι αργά.
Κραυγή
"Να μη σου δώσει ο Θεός, όσα μπορείς ν΄αντέξεις".
Εγώ δεν αντέχω άλλα. Ο εφιάλτης αυτής της εβδομάδας κάπου πρέπει να τελειώσει.
Τ΄ακούς Θεέ εκεί ψηλά;
Θέλω να γελάσω ΞΑΝΑ!
Πάρε τα μαύρα σύννεφα. Κρύψ΄τα! Να μην τα βλέπει κανένας! Ούτε ένας!
Μ΄ΑΚΟΥΣ;;;;;;;;
Αόρατες φλόγες
"Τι καίει πρωί πρωί η κυρά Λενιώ;" αναρρωτήθηκαν οι άντρες μεταξύ τους την ώρα που πήγαιναν για δουλειά. "Καθαρίζει φαίνεται τον κήπο", για τον γάμο που έχει την Κυριακή. Παντρεύει τον γιο της."
Τ΄απόγευμα χτυπούσαν οι καμπάνες. Εκείνη η λαμπάδα που καιγόταν και έφτανε στον ουρανό, ήταν της κυρά Λενιώς. Είχε αφήσει ένα γράμμα...
Δεν την πρόλαβαν. Κάηκε ολόκληρη. Δεν κατάλαβε κανείς στη γειτονιά, τίποτα!
Αύγουστος ήταν. Ο γάμος έγινε στη "σκιά"....
"Μέχρι να γίνουμε Άγγελοι, να βγάλουμε φτερά, άσε με να παραμιλώ, να καίγομαι..... "
με αόρατες φλόγες.
Πόρτες και παράθυρα ζωής
"Έχω καρκίνο. Έκανα αφαίρεση στήθους. Ήταν κακοήθης. Κάνω χημειοθεραπείες. Και πριν ρωτήσεις για τα μαλλιά μου, θα σου πω ότι κάνω απ΄αυτές που δεν πέφτουν τα μαλλιά. Και τι να κάνω; Γελάω κι εγώ. Μπορώ να κάνω κάτι άλλο; Τον Αύγουστο πήγα να κάνω ένα μπάνιο και τ΄ανακάλυψα.... Εσύ τι κάνεις;"
Εγώ τι να κάνω; Τι μπορώ να κάνω;
Λυπάμαι για σένα, λυπάμαι για μένα, λυπάμαι για "την", λυπάμαι για "τον", λυπάμαι για πολλά. Λυπάμαι για όλα.
Μη αντέχοντας άλλο πόνο, φωτογράφιζα πόρτες και παράθυρα....
Σαν τις πόρτες και τα παράθυρα της ζωής....
ΤΡΊΤΗ, ΝΟΕΜΒΡΊΟΥ 28, 2006
Κόρη της ήταν κόρη μου!
Πριν δυο μέρες η κυρά Ζωή πέθανε στο χειρουργείο πάνω σε επέμβαση καρδιάς.
Ένας παππούς, μια γυναίκα και ένα κοριτσάκι έκλαιγαν σπαρακτικά.
"Μαμά, νόμιζα πως ήταν κόρη της! Τώρα το έμαθα!"
"Κόρη της ήταν κόρη μου!"
Κολλητικό;
"Κλείσε και για μένα", του είπα. "Νιώθω πολλά τσιμπήματα από χθες..."
Ο Αόρατος Γιατρός θα μπορέσει άραγε να έρθει και μαζί μας;
Ο Αόρατος Γιατρός βοήθειά της!
Πολύ νέα έχασε το ένα της νεφρό. Τώρα τελευταία οι εξετάσεις δείχνουν ότι καταστρέφεται και το δεύτερο.
Αύριο θα μάθει....
Εγώ της ευχήθηκα και της σύστησα έναν Αόρατο Γιατρό που θα είναι μαζί της και όλα θα πάνε καλά.
Η λεπτή γραμμή του μυαλού
"Ε! θα βρήκε καμμιά γκόμενα και μπορεί να σκέφτεται να χωρίσει..."
Που αλλού να πάει το μυαλό σου;
Πέρασαν μέρες. Ο Νίκος και η συμπεριφορά του περίεργη.
Μέχρι που μας το είπε. Η γυναίκα του εδώ και μέρες είναι σε ψυχιατρική κλινική, στα πολύ βαριά περιστατικά.
"Μα γιατί; Και πως; Και τι; Και τα παιδιά; Και ο μικρός; Κι εκείνη; Κι εσύ;"
Κι εμείς; Και τώρα;
Και τίποτα.
Δεν έχει σειρά το ταξίδι....
"Να περπατάς" του είπαν οι γιατροί.
Περπάτησε κι αυτός πολύ.
Περπατώντας έπαθε ανακοπή και ο μικρός που έτυχε να είναι μαζί του, τον φίλαγε, τον χτύπαγε, του φώναζε:
"Παπού, μην μου πεθάνεις κι εσύ! Ξέρω ότι θα πεθάνει η γιαγιά. Μη μου πεθάνεις κι εσύ! Δεν θα σ΄αφήσω.... Μείνε παππού, πήρα τηλέφωνο την μαμά και έρχεται ασθενοφόρο..."
Άκουγε τον μικρό απ΄το ανοιχτό κινητό η μαμά του....
Διπλός, τριπλός ο σπαραγμός.
Οι συγγενείς σήκωσαν τον νεκρό αγκαλιά και τον έσκυψαν πάνω της, να τον χαιρετήσει η άρρωστη γυναίκα του που είναι καρφωμένη στο κρεββάτι.
Αχ! Πόσος πόνος!
***
"sok two sok"
1 Σχόλιο - Εμφάνιση αρχικής ανάρτησης
Ο/Η advocatus diaboli είπε...Μεγάλη υπόθεση η συμπαράσταση. Οσο την αντέχεις. Κι αν δεν την αντέχεις από κοντά, δίνε την από μακριά. Κι αυτό αρκετό είναι όταν ένας κοντινός σου άνθρωπος περνάει δύσκολα. Από πείρα σου το λέω. Καλή δύναμη.
***
Συνολικές προβολές σελίδας
***
porter
***
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου