***

PHGH

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ 2010

***

ΚΥΡΙΑΚΉ, 22 ΑΥΓΟΎΣΤΟΥ 2010

Γερνάω, μαμά!

Τι κάθεσαι, Κατερίνα;
Γερνάς, ναι, μα δουλεύεις κι όλας!
Άσε τα βιντεάκια και το πως θα ήσουνα αν πρόσεχες περισσότερο τον εαυτό σου!
Τα πενήντα είναι ζόρικα. Μη σε πάρει από κάτω!
Είναι κούκλα η ψυχή σου!
Εκεί δεν έχεις ρυτίδες!
Ούτε θ' αποκτήσεις ποτέ!

***

ΤΡΊΤΗ, 23 ΙΟΥΝΊΟΥ 2009

Να μη ξεχάσω

Ώρες μείναν...

Τελικά η μπόρα πήγε αλλού. Εδώ μπουμπούνιζε, άστραφτε, κάτι πήγε να ξεκινήσει με χοντρές σταγόνες βροχής, αλλά ευτυχώς, αλλού ξέσπασε!

Τώρα γιατί μέσα μου έπεσε χαλάζι... άλλη υπόθεση!

Κανένας δεν βράχηκε...

Εγώ έτσι κι αλλιώς... βρεγμένη μια ζωή...

Που να φανεί η ζημιά του χαλαζιού...

Άλλο:

Να μη ξεχάσω την καρακάξα που με ξύπνησε απ' τις φωνές της, προχθές. Έξω απ' το παραθύρι...

Έφυγε μόλις πήρα την μηχανή να την φωτογραφήσω.

Να μη ξεχάσω τα όνειρα:

Τη λάμψη στο τζάκι...

Τις τρίχες στο πρόσωπο...

Να μη ξεχάσω τις αποδείξεις της δίκης...

Τον γλάρο που μας ακολουθούσε σήμερα στο Μαλάκι και στην διαδρομή.

Την μπόρα στις Αλυκές και μετά τα πουλιά και ο ήλιος.

Να θυμηθώ να χαρώ στο ταξίδι μου, αύριο. Σε λίγο.

ΔΕΥΤΈΡΑ, 22 ΙΟΥΝΊΟΥ 2009

Άξιζε τον κόπο;

....
"Τι αποφάσισες τελικά;"
"Μάλλον όχι. Δεν μομίζω ότι αξίζει τον κόπο... όλη αυτή η φασαρία..."


Καλύτερα να με σκότωνες, παρά να το πεις.
Πόσο μάλλον να το κάνεις.

Δεν πειράζει καλέ μου!

Μόνο ο καιρός με καταλαβαίνει. Μόλις άρχισαν να πέφτουν χοντρές ψιχάλες.
Θα πιάσει μπόρα.

Έφυγες για να την προλάβεις.
Στον δρόμο θα σε βρει.
Δυστυχώς.

Αναρρωτήθηκα πολλές φορές "αν άξιζαν τον κόπο" οι δικές μου θυσίες...

Μόνο η βροχή με νιώθει...

***